Zoeken

Paper&Zout

De etalage van mijn liefde voor taal met verhalen die niet per se waar zijn

Categorie

Liefde voor van alles

WIDM: Einde verhaal

Het nadeel van deze beginfase van WIDM, is dat het zo godvergeten chaotisch is allemaal. Alles en iedereen doet verdacht en ik heb nog geen idee waar ik de rode lijn moet zoeken. Vragen heb ik wel, veel vragen. Allereerst, hoe kan Jochem zijn molboekje zijn kwijtgeraakt? Heeft Sigrid daar iets mee te maken? Waarom heeft Sigrid de sleutel van de kamer van 445? Doorgaan met het lezen van “WIDM: Einde verhaal”

WIDM: De nalatenschap van Ellie

In verschillende media las ik dat dit het beste WIDM-seizoen is. De kijkcijfers rijzen het dák door en de spellen zijn té gek. De spelers zijn súpergrappig en de beelden wáánzinnig mooi. De superlatieven schoten alle kanten op (maar vooral te kort) en ik had geen idee waar ze het over hadden. Er zat dus maar een ding op: de eerste twee WIDM-afleveringen bingewatchen en de potloden te slijpen om vanaf aflevering 3 weer ouderwets verslag te doen. Who is with me? Doorgaan met het lezen van “WIDM: De nalatenschap van Ellie”

Een willekeurige woensdag in Lille

Terwijl buiten de zon scheen, zat ik in het kerkje. In de koelte, de stilte en de rust. Gidsen liepen fluisterend langs me heen met de toeristen in een treintje achter hen aan. Her en der een klik van het fototoestel, maar de rust bleef.
Doorgaan met het lezen van “Een willekeurige woensdag in Lille”

Met zonder jas, zong Paradiso net iets harder

Je weet: als je naar Guus Meeuwis gaat, dan wordt er met bier gegooid.

Gisteren stond ik in Paradiso naar Guus te luisteren. Op mijn inmiddels vaste stek: rechts van het podium op de eerste ring. Het is mijn lievelings: zie foto. Het concert begon om 20.30 en om 20.04 kocht ik de tickets. Lang leve TicketSwap en Amsterdam. Na 5 minuten printerstress, besloot ik om op de fiets te springen zodat ik nog wel op tijd was. Kaartjes kunnen tenslotte ook vanaf een telefoon gescand worden tegenwoordig. Doorgaan met het lezen van “Met zonder jas, zong Paradiso net iets harder”

WIDM: De finale. Waar gáát het om?

Als ik het woord finale hoor, heb ik daar meteen een aantal associaties bij. Bijvoorbeeld de bekerfinale van 24 april 2016 in de Kuip (olé olé). Of moet ik zeggen, in een kólkende Kuip. Ander voorbeeld: de finale van het WK 2010 op het Museumplein. Een finale is een apotheose van spanning, sensatie en supporters. Die spanning van gretigheid, het onbekende en die mensenmassa bij elkaar: gotta love it!

En dan is er de finale van WIDM 2016. Doorgaan met het lezen van “WIDM: De finale. Waar gáát het om?”

WIDM: écht een leuke laatste aflevering!

Deze aflevering wordt de stomste aflevering want je weet: aan het einde weet je niets. Je weet niet wie de Mol is. Je weet ook niet wie de winnaar is. Heel, heel misschien maakt Art de verliezer bekend. Maar als ik de stemmingswisselingen van Art bekijk… denk ik dat hij dat óók niet vertelt. Dat wordt een leuke zaterdagavond. A Saturday night well spent, brings a week of content.  Doorgaan met het lezen van “WIDM: écht een leuke laatste aflevering!”

Een karige WIDM-recap

Een visionair: dat ben ik niet per se. Maar ik zat vorige week toch SPOT ON met mijn voorspelling.  Doorgaan met het lezen van “Een karige WIDM-recap”

Je krijg er zo veel voor terug

Op den Twittert ging het gisteren los: over de dingen die mensen wél tegen zzp’ers zeggen en niet tegen hun bakker. Onderhandel je met je bakker over de prijs van het brood? Neuh. Vraag je aan de bakker of je over drie maanden mag betalen? Neuh. Of dat je het brood überhaupt gratis mee kan nemen omdat je tegen mensen zal vertellen dat het van bakker X komt? Neuh. De hashtag #tegendebakker werd door @frankahummels in het leven geroepen en toutes les zzp’ers konden hun ervaringen delen.

Doorgaan met het lezen van “Je krijg er zo veel voor terug”

Het lijden dat wachten heet

Half Nederland verkeert op dit moment in opperste staat van paraatheid, TicketMaster.nl heeft de capaciteit opgeschroefd (laten we het hó-pen!) en declarabele uren worden deze vrijdagochtend níét gemaakt door de werkenden: want… ADELE!

Doorgaan met het lezen van “Het lijden dat wachten heet”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑