In verschillende media las ik dat dit het beste WIDM-seizoen is. De kijkcijfers rijzen het dák door en de spellen zijn té gek. De spelers zijn súpergrappig en de beelden wáánzinnig mooi. De superlatieven schoten alle kanten op (maar vooral te kort) en ik had geen idee waar ze het over hadden. Er zat dus maar een ding op: de eerste twee WIDM-afleveringen bingewatchen en de potloden te slijpen om vanaf aflevering 3 weer ouderwets verslag te doen. Who is with me?

Want, potverdikkie, wat bleek… Het is allemaal waar.

Ik heb mijn pijlen nog niet gericht op één kandidaat als Mol. Maar ik hoop dat Sanne er lang in blijft (want: haar hoofd, humor en hysterie. Love it.). Dat geldt trouwens ook voor Jeroen (heel onaardig, maar ik dacht alleen maar “Die. Is. Oud. Geworden!” Zegt natuurlijk ook veel over mij), Imanuelle (meer laserguns en prullenbakken voor haar, please!) Thomas (Hallo, Thomas!), Sigrid (qua mollendiversiteit, wordt het wel weer tijd voor een jonge, blonde Mol) en Roos (wat gebeurt er steeds met háár?). Jochem van Gelder lijkt beter grappen met kinderen te kunnen maken dan met volwassenen en Diederik… wie? Diederik: dat is die dude met ‘Stop following me’ op z’n t-shirt. Diederik heeft in ieder geval een goede les ‘show, don’t tell’ gegeven tijdens zijn Ode aan de Bever. Hoe meer zintuiglijke details, hoe meeslepender je verhaal. Waarvan akte.

Ter afsluiting nog wat voedsel voor de hersenen. Wie is de penningmeester? Is er überhaupt een penningmeester? Waar blijft al het geld? En hoe zit het met de etherdiscipline? Met de klok mee de ruimte onderzoeken? Ik had hogere verwachtingen van de nalatenschap van Ellie.

PS Oops. Het nalatenschap? De nalatenschap! Ik was even in de war!