Afgelopen week was een aaneenschakeling van rare gewaarwordingen. Skiën in mei? Check. Een gênante vertoning van Xander de B? Check. Maar écht, een héle gênante vertoning? Yup. Check. Lang leve de Dutchweek in Valthorens.

In een vorig leven skiede ik als het oneindigheidsteken de berg af. Een beetje naar beneden, maar de gewonnen meters werden teniet gedaan doordat ik daarna weer de berg op skiede. Logisch ook dat het een eeuwigheid duurde voordat ik de berg afkwam. Het is misschien wat laat, desalniettemin: mijn excuses aan hen die het geduld hadden om op mij te wachten, te coachen (al dan niet constructief) en te investeren.

Tegenwoordig lijken mijn ski-kunsten meer op een soepele Macarena-beweging. Bochtjes vanuit mijn soepele heupen en vooral neerwaartse bewegingen. Dat maakt het skiën een stuk leuker: voor mij, mijn gezelschap en iedereen op de berg. Daarnaast waren er de usual suspects die maakten dat het een topweek was: vriendin S (of course), zon, bier, warme chocomel met rum, verse sneeuw (jawel, in mei!) en après ski. De foto (credits voor vriendin S en Instagram voor het filtertje) zegt genoeg toch?

“Hedde ge nou tranen in de ogen?” Vroeg een half-dronken Brabander me toen de coverband Ciske de Rat speelde en de hele tent uit volle borst meezong. Ik glimlachte een beetje en schudde mijn hoofd, pakte mijn telefoon en appte in de familie-app dat ik de steen die mijn ouders en opa voor oma hadden gekozen ook heel mooi vond.