Mijn oma is dus vorige week overleden en afgelopen maandag begraven. In de algehele tristesse werden wij bedolven onder condoleances in allerlei vormen. Van Facebook-berichten, whatsappjes, telefoontjes, bezoek aan huis tot aan de grote opkomst bij de begrafenis. En natuurlijk een berg kaarten. Uit verwachte en onverwachte hoek. Ik begrijp het nu wel iets beter als mensen zeggen dat ze zich getroost voelen door alle blijken van medeleven.

Wat ik minder goed begrijp, zijn de teksten op rouwkaarten. Wie heeft ooit een tekst ‘Met oprechte deelneming’ verzonnen? En, belangrijker, waarom? Er zijn weinig teksten die afstandelijker en onpersoonlijker zijn dan ‘met oprechte deelneming’, terwijl je juist lief wilt zijn. Dat is toch jammer? Maar vooral stom.

Tot zo ver. Tot zondag: WIDM-finaleverslag!