Een visionair: dat ben ik niet per se. Maar ik zat vorige week toch SPOT ON met mijn voorspelling. Ik citeer mezelf even: “Mijn voorspelling: Klaas is de Mol en gaat dus naar de finale want ‘de Mol hoeft nooit naar huis’. Annemieke speelt volgende week haar groene vrijstelling en gaat daarmee automatisch naar de finale. Dat betekent dus dat Tim of Taeke afvalt en daarmee hun bromance eindig is.”

Nou. Waarvan akte. Taeke moest naar huis en werkelijk alles wijst erop dat Klaas de Mol is. Maar echt álles. Als je de cijfers van de code van de kluis bij elkaar optelt, krijg je 11. De elfde letter van het alfabet is de K. Need I say more? Klaas VERZON een extra deel tekst voor zijn televisieoptreden en zelfs Tim lachte hem op een gegeven moment uit met een blik van: “DUDE, wat denk je zelf?! Nu even niet.” De pot werd verdubbeld, Art was onder de indruk en ik blijf stiekem hopen dat Tim de Mol is. 

En eigenlijk wil ik het vandaag hierbij laten voor wat betreft Wie Is De Mol. Het is karige recap. Want waar het vandaag echt om gaat, is iets anders.

Vandaag is de hemel grijs en de ochtend hult zich in een miezerregen. Van miezerregen word je ongemerkt toch altijd kletsnat. De vogels hoor je niet zingen en de mensen op straat lopen diep weggezonken in hun jas. Het is een dag waar je automatisch iets somberder van wordt.

Ook als oma vandaag niet begraven zou worden. Maar ja… dat staat toch op mijn programma vandaag. De speeches zijn geschreven, mijn kleding hangt klaar en een pilletje Valdispert zit in de mik van mijn moeder, zusje, tante en mijzelf. Oma was niet zo maar een oma. Maar de liefste. Daarom een (klein beetje aangepast) stukje uit het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen “Vele Hemels Boven De Zevende” van Griet op de Beeck:

Ik duim voor dromen die zo mooi zijn dat ze eeuwig mogen duren.
Ik duim dat je nu bent waar het prachtig is.
Ergens hoog of ver.
Ik weet het niet.
Maar bij voorkeur in ieder geval vele hemels boven de zevende.